درس چهارم اثنا عشريه تمايز شيعه از اكثريت به نظر مىرسد مبدأ و نقطهء تاريخى اين جدايى ، زمانى است كه تصميم و تصويب اهل سقيفه اعلان شد . از نظر ياران ، دوستان و هواخواهان امام على ( ع ) ، نظر به نصوص مسلّم و نيز فضائل ، مقام و منزلت بىهمانند او ، « 1 » انتخاب فرد ديگرى در مقام خلافت كاملا انحراف از حق بود . آنچه اتفاق افتاد اين بود كه در همان حال كه امام على ( ع ) به همراه برخى از اصحاب همچون زبير ، عباس ، عبد اللّه بن عباس و ديگران در كار تجهيز جسد پاكيزهء رسول خدا ( ص ) بودند ، معدودى از مهاجران ، از جمله خليفهء اول و دوم ، در كمال شتاب‌زدگى و بدون تبادل نظر با امام على و هواداران او ، بنى هاشم و ديگر اصحاب پيامبر ، به سقيفه ، يعنى محلّى رفتند كه پيش از آنان انصار به رهبرى سعد بن عباده ، رئيس خزرجيان ، براى پيش‌دستى در امر خلافت بدان‌جا رفته بودند . حاصل مشاجرات سقيفه سرانجام انتخاب ابابكر به‌عنوان خليفه بود كه به شدت مورد انتقاد و اعتراض امام على ( ع ) و هواداران او قرار گرفت . « 2 » عذر بيعت‌كنندگان در برابر معترضان آن بود كه بيعت ، عملى انجام شده است . « 3 » اين اولين قدم جدايى شيعه از اكثريّتى بود كه از نظر شيعه به خطا رفته بود . اما شرايط و اوضاع و احوال مسلمانان و لزوم پرهيز از تفرقه به جهت ضرورت حفظ كيان اسلام نوپا ، بردبارى و تحمّل را بر آنان تحميل كرد .

--> ( 1 ) . ر . ك : ابن ابى الحديد ، شرح نهج البلاغه ، ج 1 ، ص 16 - 30 . ( 2 ) . ر . ك : سيرهء ابن هشام ، ج 4 ، ص 306 - 312 ؛ تاريخ سياسى اسلام ، ج 2 ، ص 15 - 25 . ( 3 ) . شيعه ، ص 34 .